Ervaringsverhaal: Narcistische hulpverlener!
Ervaringsverhaal: Narcistische hulpverlener.

Ervaringsverhaal: Narcistische hulpverlener.

Hoe ik in de klauwen van dokter R. B. belandde:

Ik ga beginnen bij het begin: ik heb dus door toedoen van mijn  narcistische vader, zelf ook een persoonlijkheidsstoornis ontwikkeld, nl. ‘borderline’.

Hier mijn ervaringsverhaal: Narcistische hulpverlener.

In januari 2018 ontmoette ik het tweede monster dat mijn leven compleet overhoop zou halen. Op 22 januari 2018 (de 28ste verjaardag van mijn zus nota bene) ontmoette ik dokter R.B., psychiater in het ziekenhuis waar ik op dat moment het hersteltraject van de herstelacademie volgde. Na een kort eerste gesprek, werden er aan het einde handen gegeven. Het was op dat moment, dat ik een innerlijk beeld kreeg: de dokter in kwestie trok mij naar zich toe om… mij te kussen.

Even later, op vrijdag 13 april 2018, werd er afgesproken, dat ik na het hersteltraject bij hem in begeleiding zou blijven. Wat me toen wel onmiddellijk opviel, is dat hij naar beneden keek, dat hij mij niet durfde aankijken. Dinsdag 17 april 2018: ik kwam van de opleiding tot ervaringsdeskundige die ik op dat moment in Heverlee volgde aan in het station van Diest. Telepathie zeker? Maar ik was aan het dagdromen, over hoe de dokter mij zou opwachten aan het station. Tot ik plots in de werkelijkheid terugkeerde en wie zag ik daar staan? Juist, ja daar stond tot mijn stomme verbazing dokter B., die onmiddellijk naar beneden keek, toen hij merkte dat ik hem daar dus had zien staan.

Er was op 13 april afgesproken, dat we elkaar op 11 juli 2018 terug zouden zien, in afwachting daarvan ben ik in mei en juni 2018 nog naar mijn vorige psychiater, dokter Janssen, geweest.

Op 11 juli tenslotte was er voor het eerste sprake over dat ik hulp zou zoeken bij een therapeut van het CGG in Beringen, die toen nog ergens in de buurt van het kanaal zaten. In dit gesprek is het de dokter die plots zei: ‘Dan kom ik u oppikken en dan rijden we samen naar Beringen. Of is daar niet veel te zien?’ Waarop ik dan antwoordde dat er inderdaad niet veel te zien is, daar.

Een sprong verder in de tijd: op 15 november 2019 gaf ik toe, dat ik gevoelens voor hem had. Ik vond toen, dat hij wel erg aandrong dat ik die gevoelens zou beschrijven… Ik was inmiddels zo kwaad, dat hij daar dus wel naar kon fluiten! Ook het briefje, dat ik bij mij had ter begeleiding, weigerde ik uit woede aan hem te overhandigen.

Op 31 januari 2020 is er weer zo’n ‘move’ of hoe moet ik dat noemen? Die dag voelde ik plots, hoe hij zijn voet bovenop mijn rechtervoet zette. Ik schoof van het schrikken mijn voet zachtjes weer onderuit. Ik weet nog exact welke schoenen ik op dat moment droeg: een afgetrapt paar roze sneakers van Puma.

Nog even verder vooruit in de tijd: 20 november 2020. Er kwam toen, op aanvraag van de dokter, een consultatie bij mij thuis. Toen hij om 16u10 eindelijk toekwam, (we hadden toch om 15u afgesproken?) was ik intussen al zo boos, dat ik hem niet meer binnen wou laten. Ik heb dit dan uiteindelijk toch nog gedaan. Waar ik achteraf enorm véél spijt van heb, maar ja het kwaad was geschied. En dan was er dat flauwe excuus: ‘Ik ben toch maar een beetje later (één uur en 10 minuten, dat is niet wat ik een ‘beetje’ noem, maar blijkbaar zijn er onder ons mensen, die daar anders over denken) ‘En ik heb u nog willen verwittigen, maar ik had daar geen tijd voor.’ Zo belachelijk, maar ja. Toen ik de dokter dan toch binnenliet in het appartement dacht ik nog zoiets als: ‘Een mens kan toch domme dingen doen.’

Dan is er op 10 december 2020 nog een telefonische consultatie geweest. Op 31 december 2020 en op 5 februari 2021 hadden we dan afgesproken op kantoor. Wat voor mij betreft voor de laatste keer geweest is: ik ben het zat!

Op maandag 8 februari nog maar eens een mail gestuurd, met de vraag om mij door te verwijzen, naar een vrouwelijke collega. Bijna een jaar geleden, ergens in mei 2020, heb ik hem die vraag ook al eens gesteld. Ik heb dat nog allemaal op mail. Toen werd er in zijn antwoord over mij heen gewalst, zo voelde ik dat toen. Ik stuurde boos terug: dat ik mij niet in zijn voorstel kon vinden en dat ik daar verder geen woorden meer aan vuil wou maken. Toen volgde er een stilte, waardoor ik erg gespannen ben geraakt (‘de stiltebehandeling’) en daardoor op 12 juni weer te maken kreeg met een ontsteking van mijn evenwichtsorgaan. In januari 2020 had ik dat ook reeds aan de hand gehad. Ik nam contact op met mijn toenmalige huisarts en die zei het niet met die woorden: maar was zo van ’trek uw plan en maak het weer goed!’

Daardoor en door de vele spanningen, heb ik dan op maandag 1 juni 2020 weer contact opgenomen, via mail. Daar kreeg ik niet direct een antwoord op en ik heb contact genomen met de afdeling Sint-Godelieve alsook met de ombudsdienst. Dat was op 4 juni 2020. Toen heb ik dus maar gedaan, wat de huisarts mij had voorgesteld: alles weer bijgelegd. Maar daar heb ik dus in tussentijd al dik spijt van gehad! Voor mij voelt dit alles aan, alsof ik psychisch verkracht ben geweest! Gedurende langere tijd, heb ik angsten en voel ik mij héél erg kwaad naar hem toe.

Ik ben nu aan het wachten op antwoord in verband met een vrouwelijke psychiater. Ik zou dit verhaal, met alle gore details op facebook kunnen zetten, maar ik denk dat ik dit beter niet doe!

Vandaag (zondag 5 september 2021) schrijf ik een einde aan dit verhaal. Op aanraden van dokter B., ben ik sinds maart 2021 (vrijdag 19 maart, om precies te zijn) in begeleiding geweest bij een  psychologe van het CGG in Beringen, A.J. Van dokter B. mocht ik naar een vrouwelijke psychiater, maar duidelijk was dat alle pijlen in de richting van dokter K.E. wezen! Dit is een psychiater in opleiding en heb ik ook nooit ècht kunnen vertrouwen. Over haar en A.J. kan ik zeggen, dat het net was of zij mij al kenden nog voor ze me voor de eerste keer spraken? Die hadden beiden al een heel duidelijk beeld over mij en probeerden mij dan ook uit alle macht in een hokje te duwen. Wat ik natuurlijk niet liet gebeuren! Toeval dat zij al zoveel over mij schenen te weten, helderziendheid van hun kant? Ik denk het niet! Zij waren al mooi tegen mij opgezet door dokter R.B.; waardoor deze therapeutische relaties geen kans kregen! Dat vind ik nu eigenlijk wel jammer, maar ja. Ik heb besloten, om het CGG géén kans meer te geven. Nee, ik wil deze ‘behandeling’ door die ‘hulpverleners’ zo niet verder zetten!

Nog een mooi afscheid van een gefrustreerde dokter B.: hij heeft de diagnose veranderd van ‘borderline’ naar ‘schizo-affectieve stoornis van het bipolaire type’! Alstublieft! Persoonlijk vind ik het wel een beetje opvallen, dat het nu net hij is, die met deze diagnose op de proppen komt! Hij hoopt zo om er ongeschonden tussenuit te komen, in het geval dat ik dit hele verhaal publiekelijk  maak!

En alhoewel ik grote angsten ervaar nu, ga ik toch doorzetten, ditmaal! Hier mag die niet ongestraft mee wegkomen! Want ik ben van het principe: ‘Liever eervol en al strijdende sterven, dan als een lafaard!’ Ik ben ook van mening, dat als hij dat bij mij gedaan heeft,  hij zeker nog meerdere slachtoffers gemaakt heeft. Of moet ik in dit geval spreken van ‘prooien’?

Alles is naar eer en geweten opgeschreven! Ik heb nooit een stap in zijn richting gezet, dat zou hij wel gewild hebben en zo zal hij zich daar ook willen uitpraten, daar ben ik zeker van, 100 % zeker! Ik wist tenminste héél goed, dat zoiets niet kon: een relatie hebben met je therapeut! Hij wist ook héél goed, waarmee hij bezig was, zoiets voel je als HSP!

Vanaf januari 2019 zijn we tot het akkoord gekomen, dat ik hem niet moest betalen. Toen ik vroeg waarom dat zo was; kwam hij met het excuus dat hij dat voor al zijn patiënten deed die het financieel moeilijk hebben, waaronder ik dus. Verder is ook nog op te merken, dat de consultatie in juli 2020 wel verdacht veel als een date aanvoelde! En dat ik hem geen trouwring meer zag dragen!

Over dat niet betalen voor de consultaties: dat is ook iets, dat hij eigenlijk opgedrongen heeft, ik heb dit nooit zo gewild: ik kon perfect betalen, ook al zit ik dan krap bij kas! Want de eerste maanden van de drie jaren die ik bij hem ging, heb ik wèl betaald, ik vond dat gewoon correct, zo. Bovendien voelde ik  mij er ook een stuk beter bij indien ik het wel betaalde! Dit heeft mij de overtuiging gegeven, dat je nooit iets mag aannemen van een man, daar steekt altijd wel wat achter! En zo zie ik nu wel!

Door deze ‘mindfuck’ ben ik erg voorzichtig geworden, wat betreft nieuwe mensen ontmoeten. Een man vertrouw ik sowieso al niet meer, maar hulpverleners in het algemeen ook niet meer! 

Verder vind ik het jammer dat de twee medewerkers van het CGG in Beringen zich zo door hem hebben laten opnaaien! Maar wat doe ik daaraan?

Anoniem

Wil je meer weten over een narcistische hulpverlener of therapeut en wat je moet doen als je een narcistische hulpverlener treft?

Wil je meer weten over dit onderwerp? Over een narcistische hulpverlener? Over wat je moet doen als je te maken krijgt met een narcistische hulpverlener? Lees dan ook het volgende artikel over dit onderwerp: narcistische therapeut of hulpverlener.

Wil jij een gastblog schrijven op de HSP en de NARCIST website en je verhaal (anoniem) delen?

Wil jij ook graag een gastblog schrijven en je verhaal en je ervaring (anoniem) delen? Dat kan! Stuur me je verhaal met als onderwerp: Gastblog, naar: fleurirene@hspendenarcist.nl . Namens iedereen die behoefte heeft aan het lezen van ervaringsverhalen: heel hartelijk dank voor het delen van je verhaal!

Wel je ervaring delen maar liever niet een gastblog schrijven?

Dat kan ook! Deel je ervaring als HSP over de narcist en het narcisme in je leven hieronder dit artikel als reactie! Heel hartelijk dank voor het delen van je ervaringsverhalen!

Met hartelijke groet, Fleur Irene

P.S. Je kan reageren onderaan dit artikel.

Afbeelding van Mohamed Hassan via Pixabay 

Nieuw hier en weet je niet waar je moet beginnen? Schrijf je in voor de zondagochtend nieuwsbrief van Fleur Irene en ontvang gratis het mini-E-book: “Waarom trek ik narcisten aan?” Uitschrijven kan wanneer je maar wenst! De nieuwsbrief is geschreven voor mijn doelgroep: Hsp’ers die worstelen met hun gevoeligheid, narcisme, trauma, stress, herstel en heling, emotioneel misbruik en met hun welzijn en gezondheid.

Behoefte om je hart te luchten? Om los te komen van de narcist? Wil je opluchting ervaren en herstellen van narcisme en loskomen van de narcist? Neem dan een kijkje bij de 6 wekelijkse e-mailcursus: Therapeutisch Schrijven: Lucht je hart, speciaal voor HSP na narcisme, volgens de Fleur Irene Methode.

Please follow and like us:

Geef een antwoord

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Je bekijkt nu Ervaringsverhaal: Narcistische hulpverlener!